Boris werd in december 2007 door een vriendin uit zijn ellendige omgeving bevrijd. Ze zag dat hij ziek was en kon het idee dat hij daar in alle eenzaamheid zou moeten sterven niet verdragen. Ze heeft hem stiekem meegenomen. Dat Boris nog leefde was eigenlijk al een wonder. Hij was echt een vacht met alleen maar botjes.

Boris is bij mij komen wonen omdat we dachten dat het gezelschap van mijn cavia’s hem misschien wel goed zou doen. En dat deed het ook. Mijn cavia’s waren erg lief en zorgzaam voor hem en meer dan eens trof ik Barbabella dicht tegen hem aan zittend en Tobias likte zijn plakoogjes schoon.

Natuurlijk zijn we met hem naar de dierenarts geweest en zelfs naar een dieren homeopaat. Zij heeft een hoop goeds kunnen doen, maar we hebben hem niet meer beter kunnen maken.
Boris stierf op de ochtend van 22 december 2007. Zijn wil om te leven was er wel, maar zijn lijfje gaf het op.

Op 1 januari daarna heb ik aan Nel gevraagd of zij het verhaal over Boris wilde schrijven. Ik had het aan niemand beter kunnen vragen, want het lijkt wel alsof Nel Boris zelf in huis gehad heeft. Ze begrijpt hem  helemaal.

Het verhaal over het leven van Boris is te lezen in dit boek, officieel geschreven voor kinderen, maar ook (vooral) bedoeld voor volwassenen. We hopen met dit verhaal veel mensen aan het denken te zetten. Het is niet zomaar een boek over hoe je een konijntje moet verzorgen, het is een boek geschreven vanuit het dier, hoe die het leven ervaart in een hokje alleen.

Boris vertelt zijn trieste verhaal aan de cavia's, die naar hem luisteren, hem helpen, opbeuren, dingetjes uitleggen, maar vooral zijn vriendjes zijn.
Het is een boek met een les, met een traan, maar ook met een glimlach, want geloof me, cavia's kunnen heel erg grappig zijn.

Het voelt goed om dit te kunnen doen, voor Boris, en voor zijn konijnenvriendjes die nog niet gehoord zijn.

         De cavia's Tobias, Catootje, Barbabella en Lotje, spelen een grote rol in het boek.          

Niet alleen Boris  heeft zo zijn verhaal. Ook sommige van de cavia's hebben in het echte leven het een en ander meegemaakt.

 

Tobias was de cavia die als eerste zijn intrede deed bij mij ( Monique ) thuis, begin 2006. Ik bedacht me nog dat ik geen huisdieren meer wilde....... Tobias kwam dus alleen maar tijdelijk voor de nodige verzorging. Tobias heeft geen oren meer, omdat die weg gegeten zijn door een ander beertje, het waren 2 ontstoken stompjes (In het boek heb ik Tobias zijn oren weer terug gegeven). Ook was hij mager en zat onder de krassen, omdat hij van het andere beertje niet bij de voerbak mocht komen. Daar is overigens niks meer van te merken want Tobias is uitgegroeid tot een hele flinke beer, formaat baksteen! Natuurlijk is Tobias nooit meer weg gegaan. Maar ja, alleen is ook maar alleen, en zo kwam na een kleine, maar definitieve ingreep Catootje in zijn leven.

Catootje is de enige cavia die ik zelf bewust heb uitgekozen. Ze is een heel lief en rustig zeugje dat altijd een beetje terughoudend, maar heel wijs is. Ze is een hele mooie meid die meteen enorm klikte met Tobias. Ze is een lieverd!

Barbabella kwam pas later in 2007. Zij heeft in haar leven een paar nestjes gekregen bij haar vorige huisje en was een hele lieve en zorgzame moeder. Nadat ze eigenlijk nauwelijks meer aankwam na haar laatste nestje en ronduit mager bleef en steeds meer ging drinken kwam Barb ook maar hier wonen.
Ik dacht dat ze misschien niet lang meer had, en ze dan in de zomer, in de ren bij de andere cavia's misschien nog een mooie tijd kon hebben. Barbabella loopt hier nog steeds....
Het klikte meteen met Tobias en Catootje. Barbabella is de zachtste van het stel. Zij was dan ook heel vaak bij en tegen konijntje Boris te vinden

Lotje kwam hier in de zomer van 2007 tijdelijk logeren. Zij woonde op een kinderboerderij en tijdens haar bevalling werd ze steeds gestoord door bezoekers, die het bordje waarop stond dat je het hokje niet mocht openmaken gewoon negeerde. Telkens schrok Lotje zich rot en rende snel weg. Het resulteerde in een nestje dode jongen, omdat ze niet de tijd heeft gekregen om ze rustig uit het vlies te likken en tot overmaat van ramp perste ze haar baarmoeder er ook nog uit.
Gelukkig is het met Lotje met de nodige verzorging weer goed gekomen en kwam Lotje tijdelijk hier logeren om weer helemaal te herstellen.
Lotje voelde zich al snel thuis en at mijn hele ren in no time kaal!
Lotje is bij Nel de schrijfster van dit boek gaan wonen, waar ze alweer een hele poos samen woont met vier andere cavia's.

Monique de Vrijer en Nel Staalman, initiatiefneemsters van het recent uitgebrachte kinderboek 'Boris, een konijntje met een boodschap', hebben vandaag een Oorkonde van Mededogen ontvangen  uit handen van Carla van Viegen, fractievoorzitter van de Partij voor de Dieren in de Provinciale Staten van Zuid-Holland.

Het kinderboek levert een belangrijke bijdrage aan de bewustwording van kinderen over hoe om te gaan met dieren in het algemeen en met konijnen in het bijzonder. Dit boek bevordert de voorlichting aan kinderen over het dierenwelzijn. Daarom verdienen de initiatiefnemers van dit kinderboek een oorkonde van mededogen

De oorkonde werd uitgereikt in het Natuur- en Milieu Educatiecentrum aan de Kastanjelaan in Ridderkerk. Dit is gelegen naast het in aanbouw zijnde nieuwe knaagdieren-opvangcentrum van de Dierenbescherming Rijnmond. Dit centrum gaat een belangrijke functie vervullen voor verbetering van het dierenwelzijn van en voorlichting over verzorging van konijnen en andere in het eerste kwartaal van 2009 wordt geopend.